Dit is um um; een van mijn droompanden. Staat al bijna 2 jaar leeg!
Zo zonde. Wel leegstandbeheer erin natuurlijk, maar toch, er zouden toch andere mogelijkheden moeten zijn om dit soort panden onder de de aandacht te brengen.
In Arnhem staat, bijvoorbeeld, de halve Velperweg treurig leeg en te huur.....

Ik héb wel een vermoeden waar aan het ligt, en jaha..., het zijn geen makkelijke tijden, maar stilstand is zeker niet de oplossing. Elke andere manier om de boel in beweging te krijgen zou welkom moeten zijn. Of zie ik dat het verkeerd?
Het verbaaste me daarom dat mijn initiatief dat ik onlangs bij een grote makelaar/bemiddelaar neerlegde voornamelijk werd verwelkomd als een hoop gedoe.....

Ze zagen er geen heil in, het was gedoe, onmogelijk, hoe moest dat dan met aansprakelijkheid, was ik wel te vertrouwen ( nou moe) etc etc.....

Hoe ontstond mijn plan?
Sinds een poos geef ik geregeld als kunstenaar workshops over de kracht van verbeeldingskracht. Die workshops hebben ook effect op mijn eigen, autonome werk.
De resultaten daarvan wil ik heel graag eens laten zien aan de betrokken bedrijven, mijn uitgebreide netwerk en al die anderen die eventueel geïnteresseerd zouden zijn in wat de uitwisseling tussen het bedrijfsleven en een kunstenaar kan opleveren. Mijn atelier is daarvoor te klein, zo'n leegstaand pand als hierboven juist perfect!


Een win win situatie voor beide partijen lijkt me toch, of....
In het kort mijn voorstel aan zo'n bemiddelaar:
Gedurende een aantal dagen verzorg ik zélf een sfeervolle Open Space/Studio bijeenkomst in een leegstaand kantoor voor mijn netwerk. Hiervoor genereer ik extra aandacht in de media, via Linked, Mindz en andere sociale media om andere belangstellenden, waaronder uiteraard óók de relaties van de eigenaar / bemiddelaar van het pand, uit te nodigen.
Ik breng zo het pand levendig, positief, gezien vanuit mogelijkheden, fris op een kwalitatief passende manier onder de aandacht bij een nieuw publiek.
De eigenaar geeft mij het pand gedurende maximaal een week in bruikleen, waarna ik het weer netjes, in goede staat, terug geef.

Dit project kan op heel korte termijn worden ingevuld. Mijn tekeningen zijn inmiddels ingelijst. Ik kan zó beginnen!

Maar goed, deze bemiddelaar vond het gedoe en zag heel veel beren op de weg. En dacht ook dat andere bemiddelaars dat ook wel zouden vinden.....
Is het raar dat leegstaande kantoren voornamelijk worden beschermd door leegstandbeheer? Waarom gebeurt er niet meer om leegstaande panden "aan de man" te brengen. Leegstand kost toch heel veel?


En waarom reageert een bemiddelaar zo? Is ie murf door wat ie dagelijks in de krant leest, slecht geslapen, of is het echt een onzinnig voorstel, en waarom dan?
Ben benieuwd of dit echt kansarm is ! Ik ga gewoon door, want ik geloof hier wél in

Het lijkt me namelijk dat in deze tijden stilstand in ieder geval niet gaat helpen!

Wat denk jij?
En weet je misschien andere panden dan wel eigenaren die hiervoor wél open staan, laat het me vooral weten
Mail me; info@anook.nl


Nieuwsgierig kijk ik verder; wordt vervolgt!

Reacties(0)LinkE-mail dit artikel

1

2

3

4

5

(0)

mooie dingen in een klein landbouwmuseum

Afgelopen weekend gespijbeld..... Onderweg naar een afspraak lokte het uitzicht náást de snelweg zo verleidelijk op de A1 dat de afslag Twello Busloo snel was gemaakt.

Iets later achter een heerlijk broodje met uitzicht op langzame bootjes op de IJssel op het terras van museum de Kribbe.

Binnen hing dit. Een waanzinnig mooi houten ding waarin scherpe flintsteentjes  (van diezelfde waar men ooit ook die vuurpijlpunten van maakte) verticaal in uitgesneden holtes van de ruwe planken waren gestoken.

Een dorsslede bleek het. Al vanaf heel lang gelee ( middeleeuwen en daarvoor) dorste men zo het graan door deze planken over de oogst te trekken.

Waarom is dit nou zo'n mooi ding? 

Omdat het een gebruiksvoorwerp is? Een prachtig archetypisch ding? Omdat het oud is?

Je (her)kend het niet, maar toch voelt het heel erg dichtbij en huiselijk. Slijtage door gebruik is onderdeel van de schoonheid. Voor mij tenminste. De simpelheid van het ding, van de handeling die je erbij kan bedenken, het geluid.

Detail van de dorsslede

Gedachtes borrelen op als wat of wie is het graan, en wie of wat dorst het?

Zo'n dorsslede is zo'n tussending tussen het ene en het andere om zo tot een nieuwe vorm te komen.

Enfin, zo'n waanzinnig ding dus waarbij mijn gedachtes enorm op hol slaan. Denk eens aan al die handelingen die eraan vooraf zijn gegaan voordat ie uberhaupt kláár is!

Al die steentjes zoeken, bewerken, 'n goeie brede boom zoeken, zagen, gutsen etc etc, 

En dan 8 eeuwen later hangt het aan een muur in een klein museumpje, ergens vlakbij Deventer

http://www.museumcafedekribbe.nl/de-kribbe/museum

Is het toeval dat ik op de bonnefooi van de snelweg afzwalk dan terecht kom op een plek waar allerlei oudelandbouwvoertuigen te zien zijn waarbij ik weer helemaal heropgeladen verder kan kijken in mijn eigen landschappelijke werk?

Tis goed om af te zwalken blijkt weer eens eens

In between our lines... hoeveel komt er terug?

De eerste die ik terug kreeg vanuit Theodoor Gilissen zelf

Twee weken na de Vertrouwen Verbeeld bijeenkomst bij Theodoor Gilissen en de stand van teruggestuurde foto's van elk uniek stukje FD/In between our lines staat op 3!

Drie, Three, Drei, Trois......

Ben echt benieuwd; wordt mijn vertrouwen geschaad, of....

Nog 51 te gaan.

Hoop dat de waan van de dag niet wint...

Het was tenslotte zo'n geweldige bijeenkomst!

Onkruid losser na strenge vorst

minimaal 1 bak onkruid per m2 komt er uit mijn kruidenbed!

 Het hebben van een moestuin is een constante mengeling van verrukking en frustratie! Nergens kom ik zo tot rust en nergens wordt ik zo met mijn neus op het feit gedrukt dat ik altijd minimaal 1 stap áchter loop op het tempo van de natuur!

De eerste keer dat ik weer aan de slag meende te kunnen zat alles nog vast gevroren! Maar hoera, strenge vorst had een groot voordeel bleek de weken erna;  de vorst had er ook voor gezorgd dat dat ellendige kweekgras ( op de vraag van mijn dochters wat ik het liefste zou willen wensen antwoord ik nu vaak, een kweekgras vrij leven...) wat normaal onwrikbaar vast zit, nu prettig was los gevroren! Het liet zich makkelijk verwijderen.

Maar er lonkte teveel leukere karweitjes in mijn ontluikende tuin dus liet ik het onkruid verwijderen er wat halfslachtig bij zitten....

Stom! Nu alles écht klaar is voor het prachtige werk van zaaien, zit het kweekgras inmiddels weer muurvast. Had het er meteen uit moeten trekken na de strenge vorst, dan had ik nu al mijn pastinaak, bietjes, sla en tuinbonen in de grond gehad!!

Terwijl ik mezelf redelijk verwensend voor mijn laksheid, kwam ook de vergelijking op met mijn ervaringen van de afgelopen tijd met de financiële wereld. Die hele crisis was als ware het een héél strenge winter. Iets wat normaal heel vast zit, mores, en moraal, allerlei onwenselijk gedrag, werd nu door de vorst omhoog gedrukt! Ineens werd zichtbaar wat daarvoor betrekkelijk ongezien door kon wortelen. Los gevroren was er nu ruimte om zaken te verwijderen voordat het in de rulle aarde alsnog weer kon aanslaan....

Laksheid maakt dat je uiteindelijk extra zwaar werk hebt.

Gek, terwijl ik bedenk dat de financiële wereld nu écht aan de slag gaan om te bedenken hoe men de bedden opnieuw zou moeten gaan inrichten, wordt het onkruid nog steeds tamelijk laks verwijderd. De mores is wat geschaafd, maar of er nou veel veranderd?

Eérst het onkruid verwijderen voordat je de nieuwe bedden kan aanleggen om opnieuw(onkruidvrij) te zaaien. en dat moet je doen waneer de gelegenheid zicht aandient!

Vertrouwen we op beeld of taal?

In between our lines, nog onversneden

Waar koersen we op bij vertrouwen?
Buikgevoel, feiten, de groep, de geschiedenis, de krant?


Afgelopen dinsdag in Amsterdam bij Theodoor Gilissen was GEWELDIG!


Zo zou het moeten zijn! Oprechte en gelijkwaardige interactie tussen twee zo heel verschillende werelden.


In 3 x 30 minuten nam ik een groep mensen (veelal financials en aanverwanten) mee in mijn denkwereld.
Uiteraard presenteerde ik het 1e deel van het werk In beween our Lines. Het gaat spannend worden in mijn mailbox! Hoeveel foto's van werk komt er, ingelijst, terug?


Maar daarna was het de beurt aan de bankiers zelf om te kijken naar mijn tekeningen en er , indien ze er waren, vragen over stellen.
Nou vragen genoeg bleek.
En wat volgde was zó ontzettend royaal! Er ontstonden wisselgesprekken tussen de gasten zelf. al reflecterend werd er gemijmerd, hardop getwijfeld, verbaast opnieuw gekeken en gepraat! Gepraat met elkaar!
En dat alles via de omweg van de kunstwerken. De discussie werd echt intenser wanneer ik mijn werk toelichte. Wederom bleek dat mensen soms een zetje nodig hebben om beter in een werk te komen. En daardoor enthousiast te worden. Toelichten is voor mij iets wezenlijk ánders is dan uitleggen!) Doordat ik de gasten meenam in mijn reis, kreeg ik ook zelf weer, door de reacties nieuwe invalshoeken te zien op mijn werk.


Zo moet het zijn. Kunstenaars niet aan de zijlijn, maar te midden van dat gene wat hen beweegt en midden in de discussie.


En laten we (de kunstenaars)  bij deze ophouden onze mond te houden over wat ons beweegt. Laat de ander dichtbij komen. Vertel wat jou fascineert. Leg niet uit, maar licht toe!

Voorbereiding in between our lines voor bijeenkomst Vertrouwen Verbeeld

Ophangen van In between our Lines om het te fotograferen.

De laatste voorbereidingen voor het werk 'In between our lines" dat ik vandaag ga presenteren bij Theodoor Gilissen.

Afgelopen weken elke dag een FD totaal ingevuld met lijnen over alle teksten en bijschriften. Opzet is om vandaag álle aanwezige gasten( die uitgenodigd zijn vanwege hun betrokkenheid aan het project Vertrouwen Verbeeld) bij Theodoor Gilissen  een deel van de krant mee te geven. Gratis. tenslotte heb ik ook heel veel input gekregen van hen tijdens de vele interviews.

De hele krant is veranderd in een zwart rose ( want FD) streepjescode. Alle betrokkenen zijn onderdeel van het verhaal, van deze huidige financiële situatie. Maar óók van de oplossing en de mogelijkheden om nieuwe wegen in te slaan.

Dat bewust zijn, dat inzicht hoop ik te bereiken met dit werk. We zijn gezamenlijk het verhaal en voor werkelijk inzicht is het noodzakelijk dat men ook tussen de regels door kan lezen. Dat men besef heeft dat er altidj meerdere antwoorden zijn, dat iedereen er vanuit zijn persoonlijke achtergrond in staat, en dus met dito blik. Juist in die enorme diversiteit liggen nieuwe kansen, als die gezamenlijk worden aangepakt met ruimte voor elkaar!

Vanmiddag krijgt dus elke gast een deel ( de krant is versneden in 54 unieke stukken) mee naar huis. Echter niet vrijblijvend. Ik vraag het vertrouwen van elke gast dat ze het werk gaan inlijsten op een bepaalde manier en vraag hen vervolgens het ingelijste werk mét lijst te fotograferen en aan mij terug te sturen.

Als iedereen het doet, heb ik de krant weer compleet. 

Met de ingestuurde foto's maak ik het eindwerk; een nieuwe FD met 54 nieuwe kaders. 54 verschillende denkframes die samen verhalen over dit project en over vertrouwen in het grotere verband.

Het werk is niet mislukt als ik niet aan 54 ingezonden foto's kom. Ook indien mensen niet insturen, verstek laten gaan, voor welke reden ook, zijn de witte, lege plekken voor mij waardevol, ze geven vorm aan het bewijs dat je een beeld op een wereld nooit sluitend kan krijgen. Sluitend is misschien niet het goede woord, maar ik bedoel dat het goed is je bewust te zijn  van de "niet ingevulde, niet betrokken plekken, gaten, visies, mensen, waarden etc, in een organisatie, samenleving etc.

Je daarvan bewust zijn is, mijns inziens al een heel goede stap in de richting van herstel van vertrouwen.

En een goede houding tegenover de mentaliteit "we pakken het effe an en beuken weer door, alsof er niets gebeurd is"!

Nu op naar de keizersgracht!

NRC Seminair over Vertrouwen

Macro Micro, 2009, krijt en grafiet, 94 x 61 cm

Ik was nog aan het controleren of alle tekeningen wel recht hingen, toen de eerste gasten al binnen kwamen. Ietwat stress dus, afgelopen donderdag in de beurs van Berlage tijdens het seminair van NRC Focus over vertrouwen.
Als beeldend kunstenaar deed ik mee met mijn werk om de discussie die op het podium werd gevoerd, te verbreden vanuit een ander perspectief. Drie zwaargewichten uit de financiële wereld, uitgenodigd door NRC Focus, Anna Bernasek  , Norb Vonnegut (auteur en voormalig stockbroker op Wallstreet) en Casper de Vries (professor economie aan de Erasmus universiteit) gingen elk in op wat vertrouwen zou kunnen zijn of betekenen.

Saai was het niet (nou ja, misschien een beetje), maar wél een herhaling van wat ik de afgelopen maanden heb mogen horen uit de monden van CEO's tijdens de gesprekken die ik had in het kader van het project Vertrouwen Verbeeld.
Gek, en wat ik hoofdzakelijk tussen de regels door hoorde, ging meer over wantrouwen...

Daarna een introductie van mijn werk en mijn rotsvaste vertrouwen dat kunst en kunstenaars nodig zijn in de discussie over wat vertrouwen zou kunnen zijn. Het antwoord op wat vertrouwen precies is, heb ik ook niet, wel heel veel vragen en observaties die ik middels mijn werk stel of op tafel gooi. Gelukkig werd mijn verhaal opgepakt door de goed luisterende bezoekers. Er is dus hoop!

Het was wel raar (om niet te zeggen ontmoedigend) om naar afloop dan iedereen met de rug naar het werk te zien staan! Meer verdiept in hun wijn en de geserveerde hapjes dan in een ander uitzicht.

Het werk hierboven heet MACRO MICRO en hing, tussen 12 andere werken, in de Beurs van Berlage. Deze tekening is ontstaan naar aanleiding van mijn verwondering dat het steeds maar over groei gaat, waar het mijns inziens over bloei zou moeten gaan. Toch een wezenlijk verschil lijkt mij.
Het beeld laat een groot wortelstelsel zien met veel vertakkingen, maar op cruciale kruispunten zit onduidelijkheid, een zwart gat. De plant boven blijft schriel en is onduidelijk qua identiteit, getekend in zacht krijt is ze makkelijk uit te vegen.

Groei is niet zo moeilijk te realiseren, hup een zak kunstmest ertegenaan en daar ga je. Echter, indien je geen oog hebt voor wat er in het fundament van een plant (lees; bedrijf) mis is, komt zij, ondanks kunstgrepen en krampachtig opbinden, nooit tot werkelijke bloei. Het plantje blijft schriel, en kan niet koersen op werkelijk eigen kracht.

Echt geweldig om uiteindelijk in gesprekken die dan toch ontstaan met allerlei mensen (ook dankzij de inzet van 2 professionele speeddate actrices) samen verder te onderzoeken waar dat vertrouwen in zit. Waar koersen we op, wat drijft ons en durven we daarnaar te handelen?


Een prachtig voorbeeld was het gesprek met meneer Van den Berg (directeur Akzo Nobel, zo werd mij duidelijk toen ik later zijn kaartje eens goed bekeek...). Hij had écht interesse in wat kunstenaars als inspirator zouden kunnen betekenen en vertelde heel mooi over zijn eigen passie; een goede houten zwaluwstaartverbinding maken.


Wát een rake metafoor voor wat er die avond gebeurde in de Beurs! Een nieuwe zwaluwstaartverbinding tussen economie en cultuur!

NRC Focus seminair over vertrouwen

Dat het goed is om een poos je even terug te trekken en je te concentreren op je eigen verhaal, merk ik nu ik een week terug ben.

Ineens is de ruis weg en sta ik helder en scherp in de wereld ten opzichte van het thema vertrouwen.

Zo scherp, dat toen ik de advertentie in het NRC las over het NRC Focus seminair over vertrouwen, ik meteen mailde met het NRC over de mogelijkheid om tijdens het seminair

het verhaal van de gast sprekers visueel te verrijken met beeld. 

De enthousiaste reactie vanuit het NRC liet niets te wensen over. Dus hoera! Aankomende donderdag toon ik het werk wat in Caylus is gemaakt, aan de bezoekers van het seminair in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

Niet om de achtergrond te verfraaien (de Beurs is tenslotte zelf een waanzinnig mooi gebouw) maar om vanuit een ander perspectief de dialoog over wat vertrouwen zou kunnen zijn en wat er voor nodig is om er op te kunnen bouwen, breder gevoed te kunnen houden.

Want, zolang iedereen het weet ligt het beeld ook vast, wordt er niets bevraagd. Een ogenschijnlijk stabiele situatie. Echter, juist nu, in deze tijden van twijfel, is het meer dan ooit belangrijk de kaders en het blikveld te verruimen. 

Ik kijk er naar uit met mijn werk midden in die dialoog en discussie te mogen staan en ben erg benieuwd naar de reacties!

Op de kop kijken

Bekijk zaken eens op de kop, van een andere kant, of draai je eens om...

Wat gebeurt er als je, zoals Tony Palladino deed, foto's maakt van de lucht in New York (wie kijkt er ooit naar de lucht boven alle skyscrapers) en die omdraait; Je creërt kastelen in de lucht!

Geweldig beeld! 

beeld en realiteit

A lady visited  Matisse in his studio. Inspecting one of his latest works she unwisely said; "But surely, the arm of this woman is much to long.'
"Madame, ' the artist politely replied, 'you are mistaken. This is not a woman, this is a picture.'


Grappig hoe we beeld en werkelijkheid wel eens zien als gelijk. `Terwijl het voor mij gaat dat beeld toont hóe we de werkelijkheid zien, niet persé hoe hij ook ís!

Ben begonnen aan een schetsidee voor de bijeenkomst bij Theodoor Gilissen op 30 maart. Nu nog aan de keukentafel. Morgen weer naar het atelier.

Waar blijven de mentale rookmelders?

de 1e dag weer hier werken na een maand tekenen residency in het licht van werken aan het thema Vertrouwen.


En dan lees je s'ochtends in het FD:


Banken gaan gewoon door met bonussen. 
Waarom zouden wij dan stoppen?




Gelukkig bedoeld als teaser om nieuwe potentiële abonnees te lokken, maar te bedenken dat iets, wat tongue in cheek is geschreven, toch iets aanroert wat onder de huid wel degelijk aangeeft dat we er nog helemaal niet zijn in deze crisis. En dat we, wat betreft een nieuwe bodem leggen onder het thema vertrouwen, nog maar nét nét nét, heel aarzelend zijn begonnen.


Soms denk ik dat de crisis niet erg genoeg is geweest. Waren er nog maar wat banken gevallen. Waarom kan niemand me helder uitleggen hoe dit nou zit?
"Ja, maar de bescherming van de kleine consument dan".
Nou, ik geloof dat ik zo'n kleine consument ben en ik ga geloof ik graag nog een paar jaar op Krap, krap, kiele, kiele als er daarvoor in de plaats en nieuw financiëel systeem kan worden gemaakt dat duurzaam en oprecht betrouwbaar is. En gezond!

Terug in Nederland

Weer thuis!

Volgens mij hebben mijn 2 geweldige grieten  heel het Arnhems stations publiek tot huilens toe geroerd met hun geweldige blijdschap op mijn terugkomst. Bloemen en een heeeeeel lang blij roepende Lied  en Tuin dat ze me zoooo gemist hadden!
Ben letterlijk en figuurlijk ondersteboven geknuffeld. En met zo'n zware rugzak lig je dan zo plat.

Heb, toch maar,  uit mijn blog van de een na laatste dag een quote weggehaald van Meneer Scruton.

Toen ik de hele tekst teruglas, vond ik het ineens een stuk minder aantrekkelijk, én minder slaan op wat ik aanvankelijk tussen de regels dácht te lezen.... Daarnaast ( en dat hoeft niet erg te zijn natuurlijk) komt die meneer wel uit een heel rechts conservatieve hoek, en dat is, mijns inziens vaak niet de hoek waar verbeeldingskracht zich toont als een levendige gesprekspartner.

En nu pannenkoeken bakken. Eens kijken of ik de competitie met Opake Jan aan kan.

Dag 29, einde van residence in Frankrijk, vervolg weer in Nederland

En zo zit je dan weer in de Thalys terug naar Nederland. 
Waarom is tijd zo flexibel in mijn beleving? De maand is omgevlogen. 


Dit weekend alleen maar luisteren naar de verhalen van mijn lief en grietjes. Onderwijl genietend van een lokale Eau de Vie de Prune sauvage, wat saucisse canard en fromage cru de brebris.
En dan; weer verder met Vertrouwen Verbeeld. Het komt me soms voor alsof ik me er in Caylus amper echt direct met het thema vertrouwen heb bezig gehouden.


Al tekenend echter heb ik wel degelijk gewerkt aan inzicht, samenhang, betekenis en mijn richting bepalen ten opzichte van het onderwerp in het algemeen en mijn eigen specifieke verhouding en standpunt er toe. Alleen, natuurlijk via de omweg van beeld. Mijn beeld.
Wat is het toch een wezenlijk onderwerp! Wezenlijk nu (nou ja, eigenlijk altijd!) natuurlijk voor de financiële wereld, maar eigenlijk voor iederéén! Het raakt alles, en zonder vertrouwen zit er onder geen enkel contact een stevige bodem.


Heb nu wel zin het weer te delen op een breder vlak. Gelukkig is daar dan Art Partner. Eind maart organiseren die een grote bijeenkomst over het thema met alle betrokkenen tot nu toe.


De bank Theodoor Gilissen zal de gastheer zijn. En samen met Art Partner, kunstenaar Heidi Linck, regisseur en toneelmaker Andreas Vonder zal ik die dag vertellen wat mij raakt in het onderwerp.


Leuk.


Maar nu eerst nog even 2 uur uit het raam staren en in gedachten de maand nog eens doornemen.

Dag 28, bijna bijna terug naar Nederland

Mijn krat met onmisbare atelierspullen, bijna vol zodat ik het kan dichtdoen. De leegtes, ontstaan doordat ik 7 spuitbussen fixeer heb leeggespoten op mijn werk, wordt natuurlijk opgevuld met culinair lekkers van de lokale grutters hier, die nog weten wat ze maken. Mijn tekeningen zitten al vochtvrij opgeborgen in een speciaal (met dank aan mijn onvermoeibare vader) gemaakt tekenkrat.

Mijn spullen willen ook niet terug. de hele dag gewacht op de transportdienst, komen ze niet....

Ik stap in ieder geval morgen (toch maar wel) om 7:45 vanuit Montauban in de trein naar Parijs.

Op de valreep het geweldige boek "The art of looking sideways" by Alan Fletcher uit de bibliotheek van DRAW geplukt.

Mijn hemel, het is maar goed dat ik dat boek nu pas in handen heb, anders was er een stuk minder getekend....

Waar moet ik beginnen:


Deze fijne dan maar; zeker nu ik hier maar niet uitgekeken raakte op al die mooie muurtjes langs paden.
"If you look at certain walls covered with stains and built of mingled stones... you will... discern provinces with their mountains, their rivers, rocks, trees, plains, great valleys, hills in many aspects... battles and teh swift movement of faces and singular expressions, clothes and innumerable other things." Leonarda da Vinci (overbodig eigenlijk, die koppeling lijkt me...)


Nou ja, de laatste avond dus in Caylus.
Tis dat ik mijn grietjes en lief begin te missen, anders zou ik er zó een maand achteraan plakken.
En zoals gezegd, mijn hoofd is niet leger, maar wel eens te meer vastberadener om datgene wat ik denk over vertrouwen nog weer verder aan te pakken in beeld.
Er liggen heel wat nieuwe verse beelden op mijn mentale plankje. Het is aangenaam vol in mijn hoofd. Echter geen chaos!  Totaal niet zelfs!. Er heerst overzicht  en inzicht en weer genoeg vertrouwen om bij tijd en wijle eens flink te verdwalen...

Dag 27, maar dan een dag later....

En dan krijg je dit als je je ineens overgeeft aan een weldadig lummelen en je even op je bed gaat liggen met een boek; je valt in slaap om 21:00
Dus geen blog op dag 27. Althans niet op die dag zelf, maar een dag later...


Wel een heerlijk dag gehad met heel veel wandelen in de beeldschone omgeving van Caylus. Greta nam me mee op "tournee", de Causes op. Langs piepkleine maar nog immer in gebruik zijnde kerkjes.

Het gotische kerkje van Notre Dame de Livron. In het dal beneden ligt Caylus.

Vervolgens boven op de causes een kerkje bezocht temidden van een totaal met mos overwoekerd bos. In tegenstelling tot wat ik dacht, betekend dat dat de lucht heel erg zuiver is. Werkelijk elk twijgje ging gebukt onder enorme bossen mos. En omdat het waaide was het alsof we door een wiegend harig bos wandelenden

Nog nooit zoiets gezien; werkelijk beeldschoon! Nergens iets over te vinden op het internet, althans niet met beeld, en het was zó dichtbegroeid, dat ik er ook niets van kon schieten. Enfin, alleen al deze plek bij de Eglise Saint Symphorien gebouwd in de 13e eeuw, is voor mij al een reden om deze zomer terug te gaan.

Het was alsof ik er al was geweest toen ik deze tekening maakte, vorige week. Ik was op zoek naar een ogenschijnlijk ondoordringbare bosrand, die toch ook iets zachts en verleidelijks uitstraalde. OP de foto is het moeilijk te zien wellicht, maar deze tekening, althans de rand is opgebouwd uit veel soorten krijt en grafiet

Merk dat er nu, nu alles ingepakt is, een soort loomheid over me komt. Een soort uithijgen. Eerst was er de koorts, de waan dat ik nooit genoeg tijd zou hebben ( heb je eigenlijk ook nooit, bij elke tekening dient er zich vaak een nieuwe, nóg betere, aan), nu is er het afbouwen. Het terugkijken, maar wel met een schuin oog pop dat wat komen gaat.

Aan nieuwe energie ontbreekt het in ieder geval niet!